De laatste paar weken heb je veel posts voorbij zien komen op de HoezoIndo Facebookpagina over het Antara Nusa Vertelproject, waar ik als fotograaf aan verbonden ben.

Hieronder geef ik je 5 redenen waarom het Antara Nusa Vertrelproject ook jou aangaat en waarom je posts over dit project zou moeten liken en te delen – en liefst ondersteunen met een donatie.
– Door Armando Ello

1. Hoezoindo wil Indo’s bewustmaken van hun Indische Identiteit

Indische Identiteit heeft te maken met je wortels, met waar je vandaan komt. Jij komt van je ouders en  jouw ouders komen weer van hun ouders, die misschien nog in het Voormalig Nederlands-Indië geboren zijn en de Japanse bezetting van Indië als kind of jong volwassene hebben meegemaakt.

Deze groep noemen we de eerste of anderhalf generatie: Indo’s die als kind of jongvolwassene naar Nederland zijn gekomen.

Ons idee van wat een Indo is, is van deze generatie afkomstig. Identiteit is niets meer of minder dan een definitie die we onszelf of een ander toekennen. Je begrijpt die definitie als je weet hoe en bij wie die ontstaan is en welke invulling zij eraan gegeven hebben.

2. Zonder overdracht blijft er niets van onze Indische identiteit over

De ouderen die het koloniale Indonesië, de Japanse bezetting en de dekolonisatieoorlog hebben meegemaakt. dragen die ervaringen en verhalen met zich mee, tot ze die doorgeven aan de volgende generaties. We hebben het hier over overdracht van verhalen en herinneringen van generatie op generatie.

Als we die overdracht niet plaatsvindt, dan is het moeilijk te begrijpen wat ons anders dan anderen maakt en hoe we gekomen zijn, waar we nu staan; wat onze voorouders hebben moeten doorstaan om hier in Nederland een bestaan op te bouwen voor henzelf, maar vooral ook voor hun kinderen en kleinkinderen. Dit laatste, je kinderen een betere toekomst geven, is een belangrijke drijfveer geweest om de oversteek naar Nederland te maken – wat niet wil zeggen dat het een volledige vrijwillige keuze was. In het naoorlogse Indië/Indonesië was er geen toekomst meer voor Indo’s, en dus lonkte Nederland.

3. Voorkomen dat verhalen (en geheimen) mee het graf ingaan.

We weten dat verhalen (en geheimen) mee het graf in gaan, dat is niet te vermijden. Ik heb mijn grootouders nooit gekend bijvoorbeeld, maar als ik een oudere hoor spreken over de tijd of de plaats waar mijn grootouders leefden, dan begrijp ik zoveel meer van mijn familie. Het doorgeven van verhalen geeft niet alleen begrip aan de jongere generatie, maar ook aan de oudere. Wanneer je luistert naar het verhaal van een Indische oudere, dan voelt ook een oudere zich begrepen. Verhalen delen brengt dat begrip aan beide kanten herkenning en het grootste goed dat je kunt geven. Als een oudere zich begrepen voelt zijn we al een heel eind.

4. Dit project laat een niet-Eurocentrisch perspectief zien.

Het project laat een niet-eurocentrisch perspectief horen op het ‘Einde van Indië’ en de periode van oorlog, Bersiap, dekolonisatie en migratie. Door de grote diversiteit onder de vertellers, ontstaat er een veelzijdige kijk op onze geschiedenis, die we nog niet vaak gezien of gehoord hebben. Dit perspectief dekoloniseert onze Indische geschiedenis en sluit daarmee aan bij actuele discussie over het dekoloniseren van onze gedeelde geschiedenis. Hoe actueel wil je het hebben?

5. Delen is letterlijk helen..

Wellicht de belangrijkste reden waarom ik meedoe aan dit project:

Ouderen die hun verhaal (laten) vastleggen, geven zichzelf de ruimte om na zoveel jaar zwijgen alsnog hun verhaal te doen en in het reine te komen met hun verleden. Door hun verhaal te delen geven ze tegelijkertijd hoop en erkenning aan lezers die hetzelfde hebben meegemaakt of die zich in hun verhalen herkennen. Ik ken voorbeelden mensen die jarenlang niet hebben kunnen vertellen wat zij hebben meegemaakt. Totdat er een boek verschijnt van een lotgenoot die hetzelfde heeft meegemaakt. Dan is er herkenning en daarmee ook erkenning van wat je hebt doorgemaakt. Is er een persoon die jou wellicht beter begrijpt dan wie dan ook. Delen leidt tot herkenning en dat leidt weer tot erkenning. En erkenning maakt het vervolgens mogelijk dat we kunnen helen. Zowel de verteller als de luisteraar.

Bonusreden 6. Ik geloof in crowdfunding en hier is waarom..

Resultaat op 31% van de crowdfunding.

De crowdfunding is noodzakelijk, omdat ik erin geloof dat dergelijke projecten die van onderaf komen de meeste impact hebben op de (Indische) samenleving.

Met het benodigde bedrag kunnen we het vertelproject voortzetten en een boek drukken..maar dit is slechts een gevolg van de tienduizenden mensen die iets van deze campagne hebben gezien.

3% daarvan heeft de campagne en dagelijkse blogs inhoudelijk meegekregen en uiteindelijk minder dan 1% doneert vervolgens. Op het moment van schrijven hebben we 63 mensen die een donatie hebben gedaan vanaf 10 euro. Dat brengt ons naar 31% van de 8000 euro die we vragen voor het vertelproject.

We gaan de laatste week in,  het aftellen is daarmee begonnen. De komende dagen zullen we alles op alles moeten om het eindbedrag te halen. Met onze crowdfunding hopen we dat samen met jou te doen. Waarbij het delen van ons project en onze missie nog krachtiger werkt om mensen meer bewust te maken van hun Indische identiteit. Help je mee delen?

7. Wat is jouw reden om dergelijke projecten te ondersteunen?

Herken je het bovenstaande?
We lezen jouw reactie graag terug in de comments hieronder!

Ga naar Antara Nusa Campagne

 

 

Afgestudeerd fotograaf en werkzaam in de culturele sector. Filmmaker en liefhebber van indisch eten en de cultuur.

Facebook Comments

Tagged with: , , , , ,