Van de week schreef ik een blog over Indische huisfeestjes. Het maakte heel wat reacties los en van de huisfeestjes kwamen we natuurlijk al snel op muziek! Het duurde niet lang of verhalen over Indorock kwamen voorbij. Herman Keppy, zoon van een Molukse marineman en geboren in Amsterdam, stuurde direct wat krantenknipsels door, waarop weer anderen reageerden.

Louis Kuyten bijvoorbeeld herkende direct de broertjes Reggie en Raymond Berghahn, die volgens Herman in de Joseph Scalierstraat woonden in het zojuist opgeleverde Amsterdam Slotermeer. Op de foto zien we twee Indo-jongetjes van een jaar of twaalf die door moeder Agnes worden uitgezwaaid voordat ze naar school fietsen.

Het onderschrift op de foto is veelzeggend: ‘Hun schoolkameraadjes behandelen hen niet als iets bijzonders, maar ze zijn wél trots op onze succesvolle, jeugdige jongens‘, klinkt het zuinigjes. De broertjes Berghahn werden vanwege hun jonge leeftijd ook wel de  ‘Blue Diamonds van Madurodam‘ genoemd, zo weet Louis Kuyten ons te vertellen. Ze begonnen in 1959 op te treden als The Berghahn Brothers, maar nadat ze in 1961 tijdens een  talentenjacht werden ontdekt en een platencontract bij Phonogram (Fontana label) in de wacht hadden gekregen, werden ze omgedoopt tot The Candy Kids.

Op de website storyofindorock die hij aan mij doorstuurt, lees ik verder dat ze tijdens hun eerst optredens in de periode 1959-1961 vaak begeleid werden door de gitaargroep The Strangers., maar dat deze hun naam in de zomer van 1961 veranderden in Danny Angel & The Crescents. De broertjes zouden vanaf 1962 ook in Duitsland succes hebben gehad, terwijl ze op 6 juni 1964 in het voorprogramma stonden van niemand minder dan de Beatles tijdens hun bezoek aan Amsterdam.

Ook in de levensverhalen van de vertellers uit het boek Antara Nusa komen verhalen over Indorock regelmatig om de hoek kijken. Zo herinnert Peter Kuyp (Cheribon, 1945) zich de vele Indo rockbandjes die in Amsterdam Slotermeer als paddestoelen uit de grond leken te schieten.

Zij speelden muziek die hoorde bij de Rockers: Indische jongens die geregeld Hollandse Pleiners tegenover zich vonden. Pleiners waren veelal intellectuele jongeren uit Zuid. Ze droegen broeken met smalle pijpen, hadden een crew-cut kapsel, droegen een montycoat (houtje-touwtje jas), reden op een Puch met een hoog stuur en luisterden naar jazz muziek.

Nozems of Dijkers – Indische jongens noemden zich rockers – waren jongens met een vetkuif en puntschoenen. Ze reden op een Zundapp met een laag stuur en luisterden naar Rock ‘n Roll muziek.

Peter herinnert zich: ‘Rockers en pleiners, dat beet elkaar. dan had zo’n Indische jongen een Nederlands vriendinnetje en dan kwamen die Nederlandse jongens verhaal halen: “Wat moeten jullie met onze meisjes? Blijf van ze af!” Vaak werd het vechten. Meestal met woorden, maar ook wel met vuisten. Wanneer het uit de hand dreigde te lopen, werd de politie erbij gehaald.

Als ik op zo’n moment naar buiten wilde om te gaan kijken, dan zeiden mijn ouders: “Nee, jij blijft thuis. Huisarrest.” Dan hoefden ze mij alleen maar aankeken en ik wist al: ik hoef niets te proberen.

Ach, ik heb wat huisarrest gekregen in die tijd! Mijn ouders waren bang dat ik mijn school niet af zou maken – terecht misschien, want veel van die rockers stopten vroegtijdig met school. Ze zaten in een bandje, verdienden geld en konden zich van alles permitteren, terwijl ik niets had in die tijd.’

En zo waren de eerste etnische rellen in Amsterdam geboren!

Herinneringen als deze zijn belangrijk om te delen. Ze leggen de eerste reacties bloot op nieuwkomers in Nederland en geven tegelijkertijd aan dat we ons beeld van Indische Nederlanders en hun spreekwoordelijke ‘geruisloze aanpassing’ moeten bijstellen.

Als de verhalen over Indorock en relletjes in Amsterdam Slotermeer iets duidelijk maken, dan is het wel dat Indische Nederland zeker niet zonder slag of stoot assimileerden in het Amsterdamse leven, maar dat ze letterlijk vochten voor hun eigenheid, om vervolgens hun eigen onuitwisbare stempel te drukken op de plaatselijke jeugdcultuur.

Indische jongens als de broertjes Berghahn stonden aan de wieg van de Nederlandse rock ‘n roll en plaveiden de weg voor het ontstaan van een eigen jeugdcultuur die Nederland voordien nooit gekend had. Daarmee leverden zij een essentiële bijdrage aan het Nederland zoals we dat nu kennen. Het wordt tijd om hen die erkenning alsnog te geven!

Meer lezen over Indorock in Amsterdam? Klik hier op een artikel van Herman Keppy:  http://Keppy: https://indisch4ever.nu/2012/09/12/indorock-in-amsterdam/

Ga naar Antara Nusa Campagne

 

 

Facebook Comments

Tagged with: , , , ,