Zoals de meeste dingen die mooi zijn, komen boeken niet vanzelf tot stand. Daar zit altijd bloed, zweet en tranen in; vallen en opstaan, en weer vallen en weer opstaan. Zoiets was er ook met dit boek aan de hand, maar dan anders. Ik moest er hard voor vechten om ruimte te scheppen voor het schrijven van dit boek. In het leven van alledag vragen mijn werk en mijn kinderen voortdurend om mijn aandacht, en dan is het niet altijd makkelijk om de rust te vinden om te gaan zitten en te schrijven.

Een aantal keren heb ik het boek noodgedwongen weg moeten leggen, omdat er gewoonweg geen tijd voor was. Totdat ik in een auto ongeluk terecht kwam en thuis kwam te zitten met een whiplash, een hersenschudding en schouderklachten. De eerste weken kon ik helemaal niets, alles was teveel. Maar toen de hersenschudding weg ebde, bleek het boek juist mijn life line te zijn. Tot niet meer in staat dan in en om het huis scharrelen, bracht het boek mij rust, ontspanning, maar vooral: puur geluk. Hoe fijn was het om de ochtend te beginnen met schrijven – met de poes op schoot, een kopje thee erbij en verder alleen de stilte om mij heen. En dan in die stilte te schrijven, de verhalen van de vertellers door mijn hoofd en hart te laten gaan; te proberen om vanuit de ziel verbinding te maken met de ziel van de verteller en vanuit die verbintenis hun verhaal weer te geven, zo dicht mogelijk bij wat ze nu eigenlijk echt hadden willen vertellen. Vanuit die serene rust schreef het boek zich helemaal vanzelf; ik hoefde er geen enkele moeite voor te doen. Ik heb ervan genoten om zo dicht bij mijn kern te komen: bij wie ik ben en moet zijn in dit leven.

In de maanden waarin ik aan het schrijven was, was er zeker niet alleen maar sereniteit om mij heen, maar ook heel veel hectiek. Vooral deze zomer maakte ik een moeilijke periode door, waarbij het schrijven steeds weer rust en troost bood. Het was moeilijk om in die situatie te blijven schrijven, te doen wat goed voor mij was. Maar toch is het mij gelukt. En in zo’n situatie zijn er altijd mensen die je kracht en moed geven. Zoals mijn lieve vriendin Helen en haar partner Stephen, zoals Sarita, Peter en Hanoch, en mijn collega’s Nancy en Tobias.

En zoals Jessica Anthonio van Nusantara Zorg. Zij kende mij niet persoonlijk, maar toch stuurde zij mij kort na mijn ongeluk dit lieve kaartje, bijgesloten bij het boekje ‘Van Indisch zwijgen naar Indisch schrijven’ met ingezonden Indische verhalen. Om mijzelf kracht te geven, heb ik het boekje op mijn bureau gelegd met de kaart erbij, zodat ik tijdens het schrijven steeds even naar die mooie, lieve Indische mevrouw kon kijken die op de cover van het boekje prijkte, en me eraan kon herinneren waarom en waarvoor ik het ook alweer deed. En het heeft geholpen! Het manuscript is precies geworden zoals ik het mij had voorgesteld. De verhalen zijn ontroerend, confronterend, bewogen, of juist scherp en raken je steeds recht in je hart.

Lieve Jessica, echte keuzes maken vergt inderdaad moed. Jij vertelde mij dat voordat ik zelf kon bedenken dat het inderdaad tijd was om keuzes te maken en daar mijn moed voor bij elkaar te schrapen. Maar door elke dag jouw boodschap te lezen, hield ik koers. Bedankt hiervoor, Jessica! Kijk, dat is nu liepde !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ga naar Antara Nusa Campagne

Facebook Comments

Tagged with: , ,