De laatste 12 uur zijn aangebroken van onze crowdfunding actie voor ons vertelproject Antara Nusa. In de afgelopen maand hebben inmiddels 160 donateurs samen 86 % van het doelbedrag opgehaald, en daar zijn wij natuurlijk heel blij mee en dankbaar voor!

Wij hopen dat jullie ons vandaag helpen om de 100% te halen.

Want dit project is heel wezenlijk voor ons! Met het vertelproject Antara Nusa en het gelijknamige boek met levensverhalen van ouderen uit Indië/Indonesië hebben wij het volgende voor ogen:

Dit project wil een voorbeeld zijn van meerstemmige, inclusieve geschiedschrijving:

In het afgelopen jaar legde ik de levensverhalen vast van tien van de vaste bezoekers van de soosmiddagen van Nusantara Amsterdam. Omdat de vertellers ieder een eigen (Indische, Molukse, Timorese, Indonesisch-Chinese en zelfs Surinaamse) achtergrond hebben, kijken ze ieder vanuit hun eigen perspectief terug op de periode van oorlog, Bersiap, dekolonisatie en (gedwongen) migratie. In al haar onvolledigheid, daagt die meerstemmigheid het dominante eurocentrische perspectief op het ‘Einde van Indië’ uit, of probeert die op zijn minst uit te dagen.

Dit project wil heling, (h)erkenning en verbinding brengen:

Delen is helen. En door te delen worden we meer.

Dat is de drijfveer waarmee ik al 20 jaar levensverhalen verzamel, met name van migrantenouderen en hun (klein)kinderen, dus ook van Indische Nederlanders. Het vormde ook bij dit project de kern van onze missie. Door ouderen aan te moedigen het zwijgen te doorbreken en hun verhalen en herinneringen te delen, ontstaat er ruimte voor heling en kunnen lang weggestopte emoties alsnog een plek krijgen, terwijl de vertellers tegelijkertijd alsnog erkenning krijgen voor hun ervaringen – in dit geval met oorlog, dekolonisatie en migratie.

En delen leidt tot verbinding: niet alleen tussen verschillende generaties, maar ook met de rest van de samenleving. Te lang hebben we het zwijgen rondom ouderen uit Indië/Indonesië laten bestaan, terwijl dit toch echt de eerste naoorlogse migrantengroep van Nederland behelsde, die als eerst te maken kreeg met discriminatie en achterstelling en uiteindelijk hun eigen plek moest vinden in Nederland.

Is het dan niet ongelooflijk pijnlijk dat toen ik een jaar geleden een gastcollege gaf aan studenten geschiedenis aan de universiteit van Leiden, waar geen één student wist uit te leggen wie of wat Indische Nederlanders zijn? En dat na 70 jaar aanwezigheid in Nederland?

Vanuit die drijfveren ben ik gaan schrijven – eerst het boek en in de afgelopen weken de blogs. En ondervind ik aan den lijve hoe het delen van verhalen en herinneringen werkelijk leidt tot heling, (h)erkenning en verbinding – ook in mijzelf.

De afgelopen weken hebben mijn blogs heel veel losgemaakt.
  • Ik heb verre verwanten teruggevonden;
  • Ik heb stambomen over mijn familie ontdekt;
  • de vertellers hebben oude bekenden teruggevonden; – de blogs leverden nieuwe plannen en ideeën op, bijvoorbeeld om de Indische huisfeestjes van vroeger nieuw leven in te blazen;
  • de blogs leverden nieuwe verhalen op, toen deze spontaan werden voorgelezen aan een groep oudere in Residentie Buitenzorg in Almelo en brachten veel herkenning bij de lezers.

Voor ons is dit nu al een hele geslaagde crowdfunding. Jullie zijn ons project gaan dragen, en ook dat maakt voor ons een belangrijk deel uit van de verbinding die wij zoeken.

De laatste uren tikken weg …. Helpen jullie mee de eindstreep te halen?

Wij zeggen alvast: terima kasih! Voor jullie steun, jullie liepde en jullie verbinding!

Ga naar Antara Nusa Campagne

 

 

 

 

Facebook Comments

Tagged with: , , , , ,